lifeCycle

Hopakee

Aan de andere kant van de wereld. Zo simpel is het dus.

Na me bijne te hebben overslapen in Bangkok, en dankzij Beach toch nog mijn vliegtuig te halen (zij was zo vriendelijk om mij en mijn aluminium ros naar het vliegveld te brengen in hare flashy automobiel), kwam ik ’s avonds laat aan in Perth. Direct de verkeerde richting uitgefiets op zoek naar mijn couchsurf host. 40 kilometer en een paar uur later daar dan toch aangekomen. Een paar dagen op het strand gechilled, de warmste dag van de zomer meegemaakt (echt warm), een nachtje op een boerderij geslapen (16 vierkante kilometer), nog is van zetel gewisseld, gaan muurklimmen en de laatste dag in Australie een beetje gaan snorkelen tussen de prachtige koralen op een eiland. Heerlijk. ’s Avonds wel weer ne struggle om op tijd op het vliegveld te graken (van en naar het vliegveld graken duurt altijd langer dan verwacht). Toch weeral gelukt (ja, een man van vele successen) en niks moete bij betalen voor mijn fiets. Bij den overstap in Brisbane nog ne fietser tegengekomen, Gijs kwam me op het  vliegveld in Auckland halen en dan hebben we met zijn drieen in een hostel geslapen in het centrum. De volgende ochtend direct met zijn drieen actie ondernomen: de boot naar de Coromandel Peninsula. Al na een dag al direct in de schmiezen dat het hier een fantastisch en exclusief land is. Prachtige stranden, heerlijke heuvels, feeerieke meren, idyllische weggetje, wuivende palmen, kleurrijke wilde bloemen, magische vogels,….

Vandaag de eerste dag dat het geen stralende zon is. Wel al redelijk veel wind gezien en gevoeld. Is een van de meer aangename dingen in het fietsersleven. Onderweg ook nog enkele andere fietsers tegengekomen. Wel is gezellig om samen in groep te fietsen en te koken.

Ik zit nu in Hamilton met Gijs. Kyle (de Australische fietser) heeft ons gisteren verlaten om een beetje sneller dan ons naar het zuiden (Wellington) te gaan. Waarschijnlijk gaan we hem daar nog wel terugzien.

En ook nog een primeur: de eerste platte band is een feit. Na 4000 kilometer heeft mijn binnenband het begeven. Enkel te wijten aan slechte kwaliteit. Hij is gewoon doorgescheurd.  Voor de rest van de feiten en gegevens zal ik jullie moeten doorverwiujzen naar een andere keer want het internetgebeuren begint hier weer veel te lang te duren en moet op zoek gaan naar werk enzo.

Dikke groetsels uit het winderige maar zomerse Hamilton

Tot in de week ’s nachts

Dit artikel werd aangemaakt op dinsdag 27 januari 2009 om 10:26 en werd geplaatst in Geen rubriek.U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie plaatsen, of een trackback doen van je eigen site.