lifeCycle

Na het fietsen van de East-cape in het Noord-eiland was het tijd om een warm plaatsje te zoeken om te overwinteren en een beetje centjes proberen te sparen. Maar eerst nog een lekker warm plonsje in Kerosene Creek. Na ons geluk te beproeven in de buurt van de bekende ‘Mount Doom’ van de Lord of the Rings (mount Ruapehu), alwaar er ’s winters ge-sneeuw-pret wordt, en waar we te horen kregen dat we te voreg of te laat waren, besloten we om versneld af te zakken naar Wellington. Na nog een beetje sight-seeing en koude nachten rond Taupo (grootste meer in New Zealand en Australie, gelegen centraal in het Noord-eiland) en een bezoekje aan de bijzondere mount Taranaki zijn we dan eindelijk gearriveerd bij onze geliefde vriend Andy en zijn familie . Na bij-babbelen en de nodige ontspanning (auto- en stad-stress) gingen we na een paar dagen (een week) op zoek naar werk en vervolgens ook naar een kamer om te huren want de Andy-crib is niet voorzien op 4 volwassenen en Luka. Ook het wederzien met Kyle (die in december van Patagonie met de fiets vertrekt naar Alaska) was hartelijk. Werk vinden bleek makkelijker te zijn dan verwacht: binnen 5 dagen hadden zowel Caroline als ik werk (respactievelijk als care-giver voor oudere mensen en als ‘general labourer’). Ook een kamer was binnen een paar dagen geregeld (Nieuw Zeelandse administratie is behoorlijk gemakkelijk op dit gebied). We settleden ons dus voor twee maanden in een gezellige kamer in een vol huis met tussen de 6 en de negen 9 huisgenoten en veel volk over de vloer. Voor mij persoonlijk was het vooral vroeg opstaan om te gaan werken tegen een naar Europese maatstaven hongerloon (5 a 6 euro per uur). De dagen waren kort en de nachten koud, ’s woensdags werd er gejongleerd en ’s weekends gefeest. Het was dus tijdelijk terug het vertrouwde georganiseerde leven. Een paar kleine uitstapjes, zoals naar de ‘red rocks’ met een kolonie zeehonden braken gelukkig de daagelijkse sleur. En natuurlijk hebbeb we ook onze dosis ‘cultuur’ aanzienlijk verhoogd met museumbezoekjes, franse kazen dankzij onze Franse vrienden, Nieuw Zeelandse wijnen en bieren (ahum..), … . Ondertussen bleef het ook in het Belgenland niet stil. Dankzij mijn oudste broer (Maarten) ben ik nu trotse nonkel Toon (’tonton Toon’ zoals ze in het Frans zeggen) aan de andere kant van de wereld. Pia werd de 31 augustus gezond en wel geboren is al hier elektronisch te bewonderen. Spijtig dat ik deze speciale gebeurtenis slechts via digitale weg een beetje heb kunnen volgen. Volgende keer tracht ik beter te doen.

Na 8 weken werken was het welletjes geweest en besloten we om nog even te chillen en dan de ferry te pakken naar het Zuid-eiland. Zo gezegd zo gedaan, nog een feestje geplaceerd, nog een hi-bye hier en daar, auto gekeurd, en op naar de ferry. Bij aankomst al direct dolfijnen gespot vanop de boot (dat belooft) en besloten om de auto toch maar een beetje te laten voor wat hij was en terug op de fiets te springen. een 4-daags fietstochtje in de Marlborough-sounds bracht de nodige rust en herbronning in de natuur (na meer dan 2 maand in dezelfde stad; een nieuw persoonlijk record denk ik). Voor de mensen met een saaie job: check de top van het zuid eiland met google earth, met een gezonde dosis fantasie zelfs virtueel zeker de moeite. En ook hier waren de dieren en de mensen ons goed gezind: vele vogels, supervriendelijke mensen en bij aankomst een ontvangscomitee van een groep dolfijnen!!! Ongelofelijk, en blijkbaar niet zo veel voorkomend daar. Maar man man man, wat een ontvangst in het Zuiden.

Nu zitten we in het sub-tropische micro-klimaat van Wanaka alwaar het nu al twee dagen regent en het ’s nacht tegen het vriespunt komt (micro-klimaat mijn voeten). Maar de vooruitzichten zijn goed en de komende dagen zal er terug volop gesport worden. Wereldbekende rotsen om op te klimmen en een meerdaagse trektocht (jawel, Toon gaat wandelen) in het Abel Tasman Park staan op het programma.

Binnen enkele weken, na her en der nog wat rotsengelkauter, zullen we vermoedelijk nog een grote fietstocht ondernemen langs de West-kust van het zuid-eiland: iedereen belooft ons prachtige stranden, immense uitzichten op besneeuwde bergen, glaciers, mooie groene bossen, bizarre rotsformaties en veel zandvliegen. Net zoals jullie ben ook ik benieuwd.

Een van dees ook nieuwe foto’s op Flickr. Het lukt me helaas niet om de foto’s in de tekst in te voegen.

Dikke groetjes aan alle toffe luitjes en nogmaals een dikke proficiat voor Maarten en Sara voor de eerste familie-uitbreiding.

Hopelijk tot binnen niet al te lange tijd

ps: En wat doet Clijsters allemaal?!!?

pps: Hou me op de hoogte moest er nog iets interessants gebeuren ginder

Dit artikel werd aangemaakt op vrijdag 25 september 2009 om 09:32 en werd geplaatst in Geen rubriek.U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie plaatsen, of een trackback doen van je eigen site.