Na het fietsen van de East-cape in het Noord-eiland was het tijd om een warm plaatsje te zoeken om te overwinteren en een beetje centjes proberen te sparen. Maar eerst nog een lekker warm plonsje in Kerosene Creek. Na ons geluk te beproeven in de buurt van de bekende ‘Mount Doom’ van de Lord of the Rings (mount Ruapehu), alwaar er ’s winters ge-sneeuw-pret wordt, en waar we te horen kregen dat we te voreg of te laat waren, besloten we om versneld af te zakken naar Wellington. Na nog een beetje sight-seeing en koude nachten rond Taupo (grootste meer in New Zealand en Australie, gelegen centraal in het Noord-eiland) en een bezoekje aan de bijzondere mount Taranaki zijn we dan eindelijk gearriveerd bij onze geliefde vriend Andy en zijn familie . Na bij-babbelen en de nodige ontspanning (auto- en stad-stress) gingen we na een paar dagen (een week) op zoek naar werk en vervolgens ook naar een kamer om te huren want de Andy-crib is niet voorzien op 4 volwassenen en Luka. Ook het wederzien met Kyle (die in december van Patagonie met de fiets vertrekt naar Alaska) was hartelijk. Werk vinden bleek makkelijker te zijn dan verwacht: binnen 5 dagen hadden zowel Caroline als ik werk (respactievelijk als care-giver voor oudere mensen en als ‘general labourer’). Ook een kamer was binnen een paar dagen geregeld (Nieuw Zeelandse administratie is behoorlijk gemakkelijk op dit gebied). We settleden ons dus voor twee maanden in een gezellige kamer in een vol huis met tussen de 6 en de negen 9 huisgenoten en veel volk over de vloer. Voor mij persoonlijk was het vooral vroeg opstaan om te gaan werken tegen een naar Europese maatstaven hongerloon (5 a 6 euro per uur). De dagen waren kort en de nachten koud, ’s woensdags werd er gejongleerd en ’s weekends gefeest. Het was dus tijdelijk terug het vertrouwde georganiseerde leven. Een paar kleine uitstapjes, zoals naar de ‘red rocks’ met een kolonie zeehonden braken gelukkig de daagelijkse sleur. En natuurlijk hebbeb we ook onze dosis ‘cultuur’ aanzienlijk verhoogd met museumbezoekjes, franse kazen dankzij onze Franse vrienden, Nieuw Zeelandse wijnen en bieren (ahum..), … . Ondertussen bleef het ook in het Belgenland niet stil. Dankzij mijn oudste broer (Maarten) ben ik nu trotse nonkel Toon (’tonton Toon’ zoals ze in het Frans zeggen) aan de andere kant van de wereld. Pia werd de 31 augustus gezond en wel geboren is al hier elektronisch te bewonderen. Spijtig dat ik deze speciale gebeurtenis slechts via digitale weg een beetje heb kunnen volgen. Volgende keer tracht ik beter te doen.

Na 8 weken werken was het welletjes geweest en besloten we om nog even te chillen en dan de ferry te pakken naar het Zuid-eiland. Zo gezegd zo gedaan, nog een feestje geplaceerd, nog een hi-bye hier en daar, auto gekeurd, en op naar de ferry. Bij aankomst al direct dolfijnen gespot vanop de boot (dat belooft) en besloten om de auto toch maar een beetje te laten voor wat hij was en terug op de fiets te springen. een 4-daags fietstochtje in de Marlborough-sounds bracht de nodige rust en herbronning in de natuur (na meer dan 2 maand in dezelfde stad; een nieuw persoonlijk record denk ik). Voor de mensen met een saaie job: check de top van het zuid eiland met google earth, met een gezonde dosis fantasie zelfs virtueel zeker de moeite. En ook hier waren de dieren en de mensen ons goed gezind: vele vogels, supervriendelijke mensen en bij aankomst een ontvangscomitee van een groep dolfijnen!!! Ongelofelijk, en blijkbaar niet zo veel voorkomend daar. Maar man man man, wat een ontvangst in het Zuiden.

Nu zitten we in het sub-tropische micro-klimaat van Wanaka alwaar het nu al twee dagen regent en het ’s nacht tegen het vriespunt komt (micro-klimaat mijn voeten). Maar de vooruitzichten zijn goed en de komende dagen zal er terug volop gesport worden. Wereldbekende rotsen om op te klimmen en een meerdaagse trektocht (jawel, Toon gaat wandelen) in het Abel Tasman Park staan op het programma.

Binnen enkele weken, na her en der nog wat rotsengelkauter, zullen we vermoedelijk nog een grote fietstocht ondernemen langs de West-kust van het zuid-eiland: iedereen belooft ons prachtige stranden, immense uitzichten op besneeuwde bergen, glaciers, mooie groene bossen, bizarre rotsformaties en veel zandvliegen. Net zoals jullie ben ook ik benieuwd.

Een van dees ook nieuwe foto’s op Flickr. Het lukt me helaas niet om de foto’s in de tekst in te voegen.

Dikke groetjes aan alle toffe luitjes en nogmaals een dikke proficiat voor Maarten en Sara voor de eerste familie-uitbreiding.

Hopelijk tot binnen niet al te lange tijd

ps: En wat doet Clijsters allemaal?!!?

pps: Hou me op de hoogte moest er nog iets interessants gebeuren ginder

Dag Luitjes

Zoals gezegd, niks gedaan. En dat wel tien dagen lang. Niks gedaan, tis te zeggen: tien dagen hard-core gemediteerd. Zeer interessante ervaring maar toch niet zo levensveranderend als sommige mensen wel is durven beweren. Maar als ge is op uzelven wilt zijn, is tijd nodig hebt om te denken (of niet te denken), of is goesting hebt om is iets te doen dat ge nog nooit eerder gedaan hebt: gaat uw gangen. Na tien dagen dan ook tien dagen niets anders gedaan gebabbeld en bewogen. Goed dat Caroline in de buurt was om de dingen een beetje mee te bespreken en te bediscussieren. Na stilzitten dan maar terug op pad: voor de tweede keer naar de mooie Coromandel peninsula. Alles rustig op het gemakske gedaan (misschien nog een beetje in zen-toestand), kleine fietstochtjes gedaan (Line haar knie recupereert nog een beetje), eerste visjes proberen te vangen, geschaakt, boekje gelezen, … Het vissen was trouwens bijna een te groot succes: de eerste vis na twee minuten was een vleugelrog van bijna een meter (gelukkig beet hij niet want ons lijntje is niet zo sterk), twee minuten later een klein cray-visje gevangen, diepgevroren red-snapper gekregen van de buurman op de camping, en een paar dagen later een aal van 80cm ofzo er met haak en al van door. Tot zo ver dus het vissen. Coromendel was dus weer de moeite. David De Duitser (waarmee ik eerder met Gijs al een beetje heb rondgetrokken)  terug tegenkomen, een beetje geklommen, Line leren jongleren, bijna in het kiwi-pakhuis gewerkt (16-uren shift was er te veel aan), langs de geysers en de modderpoelen van Rotorua gereden, een dagje in de warmwaterpoelen geweekt, en dan ons volgende trip met de fiets gepland 9nog snel een toerke doen voor het te koud en de dagen te kort worden). Een plaats geregeld om de auto achter te laten en hop, welle weg ermee. Toeren van Rotorua langs Opotiki naar Gisborne, dan langs het mooie lake Waikaremoana terug naar Rotorua. Een tripke van een 700 kilometer (zowaar bijna rond Belgie gereden als het zo op de kaart bekijkt. Magnifieke kusten, vele kleine Maori dorpkes, weinig auto’s, nog minder winkels, zon, regen, veel wind, nog een beetje regen, storm, tent ondergelopen voor die keer dat we is op een camping lagen, terechtgekomen bij een hoog-christelijk gezin met zes kinderen, gedroogd, terug nat geworden, heerlijke zon, verlaten stranden, couchke gesurft, bergen, nog een beetje wind, modder, weinig water, schapen schapen en koeien, klimmen, regen, wind, sneeuw, hagel, onderkoeld (redelijk serieus), prachtig meer, vers geschoten hert en vers gevangen vis gegeten, wijn cvan de buren gedronken, tent gaan vliegen omdat we gratis in lodge konden slapen, ’s morgens tent teruggevonden onder de sneeuw op twee meter van het water (dikke dikke sjans), piketten  teruggezocht en gevonden, geslapen bij de half-wilde paarden, koud gehad in de tent, ijs in de tent, zalige afdalingen, voorhoofd onderkoeld, lekkere koffie, en nu terug gezellig bij de stoof.

Ge ziet het, het is niet altijd even gemakkelijk maar het blijft mooi. De winter is hier stevig zijn gang aan het gaan (koudste mei ooit in dit deel van het land), en dat we het geweten hebben. Toch was weer heerlijk om terug op de fiets te zitten. De benen zijn er weer een beetje sterker van geworden (zo’n paar kilo’s extra eten en tent enzo in vergelijking met Azie kruipt toch in de benen). Gelukkig zit het verstand nog niet in de kuiten.

Nu is het een kwestie van een beetje een warmer landsdeel te zoeken en een beetje te wwoof-en en te werken. On verra, zoals ze hier zeggen. Ik probeer jullie op de hoogte te houden, en diegen die een saaie job hebben kunnen ondertussen ook wat nieuwe foto’s bekijken (klink onder rubriek “links” op foto’s ofzo, ander zoeken op www.flickr.com naar ‘jugglebrother’.

In ieder geval allemaal het amusement daar, geniet van de zon (want ook dat is impermanent) en de als ge niet weet wat doen hou me dan een beetje op de hoogte van de gebeurtenissen in het belgenland of ver daarbuiten (het (wereld)nieuws ontgaat me helemaal - spijtig voor mijn quiz-skills maar voor de rest deert het me niet).

Dikke groenteltjens uit Reporoa

Hej Bro

Alles hier nog altijd dik in orde natuurlijk. Caroline is op mijn verjaardag aangekomen (gezellig gevierd natuurlijk) maar helaas zonder fiets (Caroline en administratieve dingen regelen gaat ni goed samen). Een paar dagen later al een fiets gekocht en een tripke gedaan. Ferryke gepakt en Waiheke Island getoerd. zalige verlaten stranden en steile heuvels (zoals overal in NZ). Een heerlijk perfect jongleerfestival gedaan, sympathieke mensen ontmoet, feestje gebouwd en Caroline haar knie geblesseerd, ziekenhuis bezocht, krukken, rusten, buske gekocht en met zijn drietjes (Borja de Spanjaard, Caroline de francaise en Toon de belg) op zoek gegaan naar de reuzenbomen en wondermooie stranden van het Noorden. Alles gevonden en zwaar onder den indruk terug naar Auckland gereden (met de auto dus) om nog wat dingen te regelen, en om nog een dagske door te brengen met de Gijs dieje volgende week terug naar Belgie vliegt.

Ge ziet het, niet al te veel kilometers gefiets maar heerlijke tijden gehad in Auckland en omstreken. Het weer was ons doorgaans goed gezind (begint wel stilaan frisser te worden), hopen interessante mensen tegengekomen, Auckland is niet zo slecht als de meeste toeristen denken (als ge een goede plaats hebt om te slapen), en de natuur hier is nog steeds even overweldigend. Ik kijk al uit naar de volgende etappe van de trip.  De laatste weken zijn zalig rustig verlopen. Heerlijk om op vakantie te zijn: niet te veel presteren, beetje chillen, boekske lezen, zwemmen, jongleren, wandelingske, discussieke, … Meer moet dat voor den deze niet zijn.

Van de namiddag ga ik met Caroline naar een meditatiecenter alwaar wij tien dagen in stilte zullen verblijven( http://www.medini.dhamma.org/) (Voor extreme noodgevallen moete die mensen dus contacteren. Geen grapjes he want ik denk niet dat er daar gelachen wordt). Den 20ste worden we vrijgelaten en dan gaan we onze zen-toestand beproeven op een organische boerderij (wwoof). Hoelang we daar gaan blijven is nog ni geweten maar ik zal dus de komende 15 dagen niet bereikbaar zijn. 

Ik ga het bij deze korte up-date laten want mijn karma wordt hier danig verstoord door al die elektronica. De foto’s laten nog een beetje op zich wachten want om een of andere reden herkent dieje pc hier mijn fotos niet, Gijs zal waarschijnlijk nog wel wat fotos op facebook hebben gezet (ook van het Zuid eiland waar ik nog ni geweest ben)

Zen zen en weg ermee

Dikke groeten en knuffels

Toon

Zoals gezegd moet er somtijds ook gewerkt worden. Eerst in de buurt van Hamilton samen met Gijd de blueberry farm uitgeprobeerd. Dikken tegevaller. Na 5 uur werken hadden we samen 70 NZ Dollar verdiend (gene vette  en als ge het echt wilt weten moete maar ne converter gebruiken). Huilen met de pet op. Daar wel ne sympathieke duitser tegengekomen, en dan maar besloten om met zijn drieen verder te gaan en stevig wat te gaan klimmen. Den duister weliswaar met den auto maar toch min of meer samen op reis. Een beetje aangemodderd, stevig wat geklommen (heb zelfs klimschoenen en klimgordel gekocht),de Tangariro crossing gewandeld (een van de bekendste dagwandelingen in de wereld) omdat we niet meer konnen klimmen omdat David zijne vinger geblesseerd heeft,  en dan fietsen in de auto gepropt met al ons grief en onszelf richting de appelschuur van Nieuw Zeeland gereden. Gezellig!! De laatste week voordat we begonnen met appels plukken in Hastings redelijk low-budget gegaan omdat ik onderweg was met twee mannen zonder geld. Arme schooiers.

Met de auto onderweg zijn was een beetje een rare ervaring. Soms gemakkelijk maar veel betalen (naft) en veel geregel. Alles lijkt ineens zo snel te gaan en iedereen begint al snel te stressen (ik ook). Ben toch weer blij dat ik de rest van de trip hoofdzakelijk met de fiets onderweg zal zijn. Is een beetje meer op het gemakske en ook een pak gezonder.

In Hastings eerst een beetje moeten aanmodderen omdat het appelpluk seizoen een week later startte dan voorzien. Nog wel een paar mooie stranden en waterval gezien. Na een paar dagen toch werk gevonden met goedkope en relaxte accomodatie op het bedrijf  Ondertussen toch al een dikke week gewerkt.  David de sympathieke duitser heeft ons ondertussen verlaten. Gijs en ik blijven nog een tijdje op de appelboomgaard. Gijs vertrekt over een week ofzo richting het zuiden. Hij gaat daar nog een beetje rondliften (gaat fiets proberen te verkopen) en vliegt midden april al terug naar huis om de verjaardag van zijn zoon te gaan vieren. Ik ga proberen het hier nog twee weken vol te houden en dan trek ik terug naar Auckland om naar het Nieuw Zeelands jongleerfestival te gaan. En hopelijk ook om Caroline op te pikken die met de fiets op het vliegtuig zal aankomen vanuit Thailand. Wanneer ze juist aankomt is nog onbekend maar hopelijk laat ze niet te lang meer op zich wachten (hangt er van af wanneer haar working holiday visum wordt goedgekeurd). Vermoedelijk verkennen we van daaruit samen de rest van NZ (hoelang, waar, hoe, hoeveel, en waarom is nog onbekend0.

Alles dus weer dik in orde. Hopelijk lukt het daar aan de andere kant van de wereld ook allemaal een beetje.

Dikke gegroetselt

ps: heb ook enkele links toegevoegd van vrienden onderweg enzo. Als ge niet weet wat doen kunde een beetje lezen en fotokes bekijken.

Hopakee

Aan de andere kant van de wereld. Zo simpel is het dus.

Na me bijne te hebben overslapen in Bangkok, en dankzij Beach toch nog mijn vliegtuig te halen (zij was zo vriendelijk om mij en mijn aluminium ros naar het vliegveld te brengen in hare flashy automobiel), kwam ik ’s avonds laat aan in Perth. Direct de verkeerde richting uitgefiets op zoek naar mijn couchsurf host. 40 kilometer en een paar uur later daar dan toch aangekomen. Een paar dagen op het strand gechilled, de warmste dag van de zomer meegemaakt (echt warm), een nachtje op een boerderij geslapen (16 vierkante kilometer), nog is van zetel gewisseld, gaan muurklimmen en de laatste dag in Australie een beetje gaan snorkelen tussen de prachtige koralen op een eiland. Heerlijk. ’s Avonds wel weer ne struggle om op tijd op het vliegveld te graken (van en naar het vliegveld graken duurt altijd langer dan verwacht). Toch weeral gelukt (ja, een man van vele successen) en niks moete bij betalen voor mijn fiets. Bij den overstap in Brisbane nog ne fietser tegengekomen, Gijs kwam me op het  vliegveld in Auckland halen en dan hebben we met zijn drieen in een hostel geslapen in het centrum. De volgende ochtend direct met zijn drieen actie ondernomen: de boot naar de Coromandel Peninsula. Al na een dag al direct in de schmiezen dat het hier een fantastisch en exclusief land is. Prachtige stranden, heerlijke heuvels, feeerieke meren, idyllische weggetje, wuivende palmen, kleurrijke wilde bloemen, magische vogels,….

Vandaag de eerste dag dat het geen stralende zon is. Wel al redelijk veel wind gezien en gevoeld. Is een van de meer aangename dingen in het fietsersleven. Onderweg ook nog enkele andere fietsers tegengekomen. Wel is gezellig om samen in groep te fietsen en te koken.

Ik zit nu in Hamilton met Gijs. Kyle (de Australische fietser) heeft ons gisteren verlaten om een beetje sneller dan ons naar het zuiden (Wellington) te gaan. Waarschijnlijk gaan we hem daar nog wel terugzien.

En ook nog een primeur: de eerste platte band is een feit. Na 4000 kilometer heeft mijn binnenband het begeven. Enkel te wijten aan slechte kwaliteit. Hij is gewoon doorgescheurd.  Voor de rest van de feiten en gegevens zal ik jullie moeten doorverwiujzen naar een andere keer want het internetgebeuren begint hier weer veel te lang te duren en moet op zoek gaan naar werk enzo.

Dikke groetsels uit het winderige maar zomerse Hamilton

Tot in de week ’s nachts

Hallo daar

Ben terug aangekomen in Bangkok, samen met de Gijs en Caroline. Spijtig genoeg is Caroline deze morgen met de fiets vertrokken richting Cambodia. Het afscheid was niet gemakkelijk omdat we het samen toch wel gezellig hadden. Hopelijk zie ik ze ooit nog terug.

Ben hier eergisteren ook den Arne tegengekomen en ook de Michiel uit Herselt heeft zich tijdelijk bij ons gevoegd. Maar helaas dat allemaal voor niet zo lang want morgenvroeg spring ik terug op de vlieger. Eerst naar Perth in Australie voor een week en dan vlieg ik door naar Nieuw Zeeland alwaar ik Gijs terug zal zien, en die tegen dan normaal gezien ook een fiets gekocht zal hebben.

Alles natuurlijk nog dik in orde. Voor de nieuwe foto’s zullen jullie nog een beetje moeten wachten want dat lukt hier allemaal niet zo goed.

Ben in het noorden van Thailand samen met Robert en Caroline een paar dagen gaan rotsklimmen. Was echt zalig en ben van plan om ook in NZ een beetje te gaan klimmen. Daarenboven was het lot me goed gezind en heb ik bij aanlomst in Bangkok een klimgordel gratis gekregen. De sterren staan blijkbaar goed dezen tijd van het jaar.

En niet alleen de wereld is klein maar ook Zuid Oost Azie is niet al te groot. Gisteren nog Goele en Bert tegengekomen die ik eerder in Cambodia al tegen het lijf was gelopen. Toch altijd gezellig om bekende mensen tegen te komen.

Ik ga het voorlopig hierbij laten maar ik probeer vanuit Australie een langer verslag te sturen met wat fietsstatistieken enzo.

Vele groetsels, een wonderbaarlijk nieuw jaar en dat de mooiste wensen mogen uitkomen.

XX

Het is zo ver, de gezelligste tijd van het jaar is weer daar. Voor de eerste keer in mijn leven gebeurt dit niet in een frisse en doorgaans regenachtige omstandigheden. Integendeel, gisteren al een gezellig kerstfeest gehad met een barbequeke, lekkere cocktails en sport en spelen. Heerlijk hier in Thailand.

Zoals verwacht dus de boot genomen van Laos naar Thailand. Na drie dagen fietsen in de tweede stad van het land, Chang Mai, aangekomen. Relaxt sfeertje maar relatief drukke tijden want moest afspreken met Robert, Caroline en de dag erna met de Gijs (Vandekerckhove, inderdaad onze Westelse vriend). Gezellig wederzien met zijn allen en dat hebben dan ook maar direct gevierd met enkele biertjes. Ondertussen zit hier al een paar dagen. De sfeer is hier relaxter dan in de meeste andere grote steden en natuurlijk is het altijd gezelliger als er wat vrienden in de buurt zijn. Tussen het feesten door (wat doet een mens anders in de stad) worden er natuurlijk ook nog wel wat activiteiten ondernomen. Eergisteren en morgen rotsklimmen, hier en daar al is een fietstochje en natuurlijk ook een beetje de doorsnee toerist uithangen.

De komende dagen zijn nog een beetje onzeker. We hebben door de nieuwe regelingen maar een visum voor 14 dagen gekregen in plaats van een maand. Zullen dus een visa-run moeten doen naar Myanmar. Hoe en waar weten we nog ni. Caroline gaat zich een van de dagen ook een fiets aanschaffen (ze blijft hier in Asie nog drie maand rondtoeren) en de Gijs weet het allemaal nog ni. Het zal dus afhangen van den afhang. Robert springt na noodgedwongen stop ook eindelijk terug op de fiets. Heb in ieder geval al wel goesting om aan de volgende 1000 kilometer te beginnen (de eerste 3000 zitten er zo goed als op).

Heb als alles goed gaat vanaf morgen ofzo ook mijn tent dus zal het ook een beetje gemakkelijker zijn om echt afgelegen gebieden aan te doen. Is welgekomen want ik heb hoe langer hoe lioever de echt verlaten stukken. De mensen zijn er vriendelijker, het is veiliger, geen toeristen en doorgaans iets zwaardere landschappen (niet om op te heffe natuurlijk maar om te fietsen) maar mooiere views. De extra onafhankelijkheid van een tent en een kookvuurtje staan me ook wel aan.

Ga jullie nu laten want ik moet is ne vlieger boeken naar Australie en Nieuw Zeeland. Een nieuwe resem foto’s worden op dit eigenste ogenblik opgeladen naar mijne Flickr-account. Als ik sebiet nog tijd over heb post ik nog wel iets.

Een hilarisch kerstfeest en een inspirerend nieuwjaar gewenst

Dag vriendjes en vriendinnetjes

een korte up-date vanuit het prachtige Laos. Ondanks dat ik het wereldrecord rustigaandoen ben aan het verbreken ben ondertussen alweer een heel stuk opgeschoten. Vanuit Hoi An waar het weer een beetje een tegenvaller was maar waar het eten en de locale wijn dit ruyimschoots compenseerde heb ik de bus gepakt naar Vientiane (hoofdstad van Laos). Het weer was er al direct een pak beter en ben er dan ook couchsurf-gewijs enkele dagen blijven plakken.

Van daaruit de bergen in gefiets op weg naar Vang Vieng (nog niet de echte bergen). Een van de toeristische trekpleisters van Laos. Gelukkig heb ik me wijselijk gedistancieerd van al het backpack geweld en heb ik me te chillen gelgd op de Organic Mulberry Farm. Ward, een vriend uit Belgie is daar coordinator voor de vrijwilligers voor het educatieproject. Zij bouwen scholen en geven gratis lessen engels aan de locale mensen. Ben daar dan ook meer dan week blijven plakken, de nationale feestdag op zijn Laotiaans gevierd, ten-huwelijk-vragingsfeest van Ward maagemaakt, veel beerLao en Laolao (straffer spul) gedronken, fietstocht gedaan, stevig gewandeld, grotje bezocht, gezwommen en veel gejongleerd. Perfecte dagen dus in het perfecte klimaat.

Na 9 dagen terug op het fietske gesprongen en de echte bergen ingetrokken. Manmanman, Ongelofelijk! Buiten gewoon! Buiten categorie! Feeeriek! Adembenemend! En maar trappen. Werkelijk onbeschrijfelijk, de foto’s volgen later want dat blijkt hier niet te lukken.

Nu zit ik hier in Luang Prabang, werelderfgoed van de Unesco. Mooi en relax. Morgen met de boot terug in Thailand. Ga daar in het noorden een beetje sight-see-en en afspreken met Robert (Duitser waar ik eerder al mee gefiets heb in Cambodia en Vietnam) en dan die dekselse Gijs uit Westerlo eindelijk eens leren fatsoenlijk te jongleren. Ik hou jullie vanuit Chiang Mai verder op de hoogte (hopelijk dan wel met fotos enzo)

Als het jullie even goed gaat als mij dan zijn we allemaal blij

Dikke knussen

*Lange nagels bij venten zijn hier sociaal aanvaard. Geen idee waaron maar bijna iedereen heeft hier lange  nagels. Zelfs de mannen die zwaar werk doen houden hunne face hoog met hun nagels.

*Een lokaal vrouwtje aan de haak slagen is geen probleem: men neme een fiets, men fietse naar een of ander gehucht of dorp, aldaar nuttigt men een sugar cane juicke, en voila. De aanbiedingen komen zomaar langs alle kanten op je af. Gezellig allemaal maar zo’n huwelijk zonder woorden lijkt me maar in zeldzame gevallen aan te raden. Ik doe er in elk geval niet aan mee.

*Oorpeuteren is sociaal even aanvaard als thee en koffie drinken!!!!! Alle mogelijke middelen logen hiervoor aangewend worden: oorstokskes, eetstokskes, lange nagels, tandenstokers, ijzerdraad, grashalmen. Noem het en ze gebruiken het om hun oren te kuisen. De coiffeur of barber zal met plezier zijn spot op uw oor richten om dan in het zicht van alle voorbijgangers vanalles uit uw oor te halen. Ik heb mijn sociale oorschaamte nog niet overwonnen en doe daar dus niet aan mee. Daarenboven verkoes ik een echte dokter om in mijn oor te peuteren.

*De eerste goede Belgische Vietnamese song moet volgens mij, en alle andere reizigers, nog geschreven worden. een en al dramatisch kattengejank. Natuurlijk helpt het niet dat het Vietnamees op zich al geen mooie taal is. Gelukkig is Ho Chi Minh City (Saigon) een toeristische stad en kon ik er een echt goed reggae-feest meepikken. Keep up the international vibe!!!

*Schooluniformen zijn hier dagelijkse kost. Gelukkig voor de lokale jeugd bestaat het voor de jongens uit een adidas-achtige broek en een wit hemd en voor de meisjes uit een mooi, sexy kleed.

*A pomelo a day keeps the docter away. Het lokale fruit is heerlijk en goedkoop. Net zoals zo goed als al het eten hier. In de toeristische centra is alles natuurlijk een beetje duurden en proberen ze natuurlijk extra hard om u in het zak te zetten. Gelukkig ken ik de prijzen de onderhand een beetje en ben ik een meester geworden in het onderhandelen. Toch een beetje een rare manier van onderhandelen en business doen hier: meestal komen ze niet achter je aangelopen als je iets te duur vindt. Merkwaardig is dat de buur dan meestal wel wil verkopen voor de voorgestelde prijs. Rare jongens die …

*Kwade honden worden niet alleen in de soep gedraaid, ze zijn ook nog eetbaar.  Ik zou het omschrijven als een kruising tussen  rund, kip en varken.  Ze gebruikten wel veel kruiden dus het kan ook daar aan liggen. Smaakt in ieder geval beter dan de lokale gedroogde vis (echt ni niet te eten: precies een stuk gevulkaniseerde zee dat stinkt. Ik hoop dat het een acquired taste is)

*Na twee maanden kan ik al bijna zo goed met stokskes eten als den Arne. Voor diegene die den Arne niet kennen: dat is ne Chinees.

Dieet tip van het jaar: neem een fiets en ga op reis. 6 Kilo kwijt in de eerste zes weken. En het was nu niet dat ik zo dik stond.

Uw Meester

Terwijl jullie daar gezellig in de sneeuw zitten zit ik hier in het midden van Vietnam gezellig in de …..   regen. Het klimaat is hier een beetje anders dan in het zuiden en dus ben ik hier terechtgekomen in het regenseizoen.

Na Saigon, waar het aangenaam vertoeven was bij de vriendelijke Amerikaan en alwaar ik naast het soigneren van mijn Duitse vriend ook enkele stevige feestjes gezet heb, heb ik enkele dagen doorgebracht aan de kust. Was moeizaam (door de wind) maar mooi fietsen. Een paar dagen rustig aangedaan, een avondje gepokert, een beetje gejongleerd en een boekske of twee gelezen. Dan op het fietske gesprongen om enkele bergetappes te doen.  Door onduidelijke informatie en kaart zag het er na vier uur fietsen naar uit dat het een etappe van 160 km zou worden. Het beloofde hotel bleek niet te bestaan. Gelukkig kwam er na 100km hulp uit het niets. Twee supersympathieke Vietnamezen gaven me een lift in de camionette. Lekker uitrusten na een vermoeiende toch, prachtige landschappen en een tof gesprek zonder woorden. In Dalat ook enkele dagen blijven plakken omdat er een aangenaam bergklimaat heerst. Een sympathiek Noors meisje tegentgekomen die graag gezelschap had op haar trip naar Hoi An. Zij bood aan om mijn  busticket te betalen en zo gezegd zo gedaan. Ikke dus op de bus met de fiets. Natuurlijk na 30 min bus in pan. Uiteindelijk met drie uur vertraging hier aangekomen. Hoi An is het shopping Walhalla van Vietnam maar het is ook een gezellig stadje (een beetje anders dan de andere steden en dorpen in Zuid-Vietnam want die trekken allemaal ongeloofelijk veel op elkaar) dat erkend wordt door de Unsesco als werelderfgoed. Behalve de hoge regenachtigeheid is het hier echt wel goed.

Morgen spring ik op de bus (ik heb de smaak nu wel te pakken) naar Vientiane(hoofdstad van Laos). De weg naar daar zou behoorlijk saai zijn en het weer hier zou er niet veel bij kunnen helpen. Daarenboven is er een beetje reisstress mee gemoeid want mijn visum verloopt overmorgen.

Ten Noorden van Laos ga ik een vriend bezoeken die daar een NGO heeft opgericht (www.laatlaosleren.be). Hij is er ook een huis aan het bouwen dus het zou wel is kunnen dat ik daar een weekje blijf plakken om een handje te helpen. Van daaruit ga ik Noordwaarts om dan terug te keren naar Thailand.

Zo, de eerste 2000 km zitten erop. Al een hoop mooie dingen gezien, een paar toeristische uitstapjes gedaan, veel noedelsoepkes gegeten, stevig gezweet, stevig natgeregend (valt gelukkig al bij al nogal mee), goed gelachen met de locals, weinig gejongleerd, Chinees schaak geleerd, culinaire hoogstandjes geproefd (ja, zelfs een kookles gevolgd), toffe mensen tegengekomen, de locale wijn geproefd (meerdere keren), toerke gadaan met de brommer, veel gelezen, …

Tot in den draai brothers en sisters

Catch you on the flipside