lifeCycle

Enkele belangrijke en triviale dingen die ik onderweg geleerd heb:

*Veel drinken (water) leidt niet noodzakelijk tot veel pissen

*monikken zijn sympathiek, hebben een simpel leven met een kleine ecologische voetafdruk maar durven al wel is heel de dag televisie te kijken en roken bijna allemaal als Turken. Ik denk dat gemiddeld gezien elke monnik wel een hond en een kat heeft.

*Auto’s op aardgas zijn, in tegenstelling  tot in Europa, redelijk gebruikelijk in Bangkok. Momenteel rijden er al meer dan 100 000 rond in Thailand. Ecologisch gezien niet zo’n slechte zaak.

*Elektrische fietsen zijn redelijk populair in Vietnam. Het zijn fietsen die voorzien zijn van een degelijke batterij en ze halen een snelheid van maximum 30 km/u. Trappen helpt wel maar de meeste mensen blijken dat toch niet zo aantrekkelijk te vinden. Ook dit is volgens mij een ecologische vooruitgang ten opzichte van de miljoenen brommers.

*Fietspaden bestaan hier: in Bangkok 1 weg met fietspad tegengekomen, in Cambodia geen. Hier in Saigon zijn ze iets gebruikelijker.

*geld uitgeven op reis is nog makkelijker dan thuis. Gelukkig is het hier allemaal niet zo duur. Maar toch een beetje duurder dan verwacht. Een nachtje in een guesthouse of hotel kost al snel 5 dollar. Niet zo veel maar toch een aanzienlijk deel van mijn dagelijks budget.

*Wilde honden hier zijn bijna altijd super lax. Ik denk (weet eigenlijk wel zeker) dat de kwade honden gewoon in de soep worden gedraaid.

*Sunblock is een goede uitvinding maar als je veel zweet ziet het er toch maar een beetje raar uit (=witte pap op de armen).

*Taal is een overroepen fenomeen. Met een degelijke portie assertiviteit, een glimlach en gebarentaal lukt het ook allemaal. Maar toch, een goed gesprek kan ook wel is goed doen.

*Aziaten moeten net onderdoen voor de Afrikanen als het aankomt op auto’s, brommers en fietsen te overladen. Brommers met hele families op, brommers met mensen met baxters, brommers met drie varkens, brommers met een stuk of honderd levende kippen, brommers met een twee-persoonsbed, … Het kan hier allemaal. Zal is proberen er wat fotokes van te schieten.

*Geen waterfilter meenemen is niet zo goed voor het milieu.

*1 week zonder brood of gebak is geen probleem.

*Het kan toch een beetje raar doen om een hele week geen enkele blanke tegen te komen.

Zit hier tussen enkele miljoenen Charlie. Daarenboven ben ik nog altijd met den Duitser Robert onderweg (ni voor lang meer) en ben ik op de zetel aan het surfen van ne sympathieke amerikaan in Saigon (Ho Chi Minh City).

Na enkele dagen aan de verlaten kust van Cambodja te hebben gezeten, gegeten, gezwommen en gejongleerd (was duidelijk dat het nog niet het toeristisch seizoen was) zijn we fietsgewijs Vietnam ingetrokken. De verschillen met Cambodia werden al snel duidelijk: betere wegen, grotere en hoofdzakelijk bakstenen huizen, meer handelaars ‘chinese stijl’ en een sterkere overheidscontrole op toeristen (paspoort wordt door hoteleigenaar naar politie gebracht ter nazicht. Maar de mensen zijn nog altijd vriendelijk en van de afripperij waar zoveel voor wordt gewaarschuwd hebben we gelukkig nog ni te veel gemerkt.

De Mekong delta is een wonderlijk stukje natuur en cultuur. Overal rivieren, kanalen, ondergelopen velden, bermen vol bananenbomen, mensen die op bootjes wonen, miljoenen scooters (vooral hier in Saigon), cocospalmen, reistvelden, toeteren als nationale sport, sms-en op de brommer als nationale hobby, gezichtsmaskers (zoals de dokters en tijdens de vogelgriep) als fashion item, meer baguetten dan in Frankrijk, meer woning- en wegenbouw dan in Belgie, de ene grote stad (meer dan 100 000 inwoners) na de andere, veel koffie en natuurlijk nog meer noedelsoepkes.

Een paar dagen geleden kwam Robert tot de vaststelling dat hij een abces had op zijn gat. Een pijlijke zaak en niet echt geschikt voor een dag in het zadel. Noodgedwongen hebben we een extra rustdag ingelast. Spijtig maar helaas heeft die niet veel geholpen. Hij was er echt erg aan toe en had moment ook koorts en zweetaanvallen. Gelukkig is hij verpleger op intensive care. Hij kon de situatie dus nog redelijk goed in de hand houden en inschatten. De volgende dag beslist om samen de bus te nemen (hij was fysiek niet in echt in staat om het alleen te doen) naar Saigon om daar een dokter te bezoeken. Nu zit ik dus in Saigon op het appartement van Christopher (tegengekomen via het fantastische netwerk van de couchsurfers: www.couchsurfing.com), Robert ligt in het ziekenhuis en wordt morgen geopereerd. Ik blijf hier dus nog enkele dagen plakken om te zien hoe het Robert verder vergaat. Al bij al een zeer spijtige zaak, we hadden samen nog een mooi tripje langs de kust gepland en ik ben zelden met iemand op zo’n vlotte en gemakkelijke manier bevriend geraakt. Hopelijk gaat het hem goed en kom ik hem in Thailand of Nieuw Zeeland terug tegen.

Wat het hier verder nog allemaal nog gaat brengen weet ik niet. Over een paar dagen spring ik terug op de fiets en dan trek ik noordwaarts. Mss eerst nog wel even langs de kust passeren. Voor de 25ste moet ik in ieder geval het land uit want dan loopt mijn visum af.Benieuwd wat het bergachtige Laos te bieden heeft.

Heb nog enkele fotos upgeload. Misschien dat er hier en daar wel enkele dubbele tussenziten. Ben een beetje het overzicht kwijt van welke ik al wel en welke ik nog niet op het internet heb gezet.

Vele groetjes, knuffels en noegabollen

Dag allemaal

Gisteren voor de eerste keer in lange tijd nog is in de zee gezwommen. Ben ne sympathieke Duitser (ze bestaan dus toch) tegengekomen en samen gaan we Vietnam intrekken. Gisteren met d brommer naar Sihanoukville geweest om zijn visum te regelen, had het mijne al in Phnom Penh geregeld.

Heb hier al prachtige landschappen gezien, al 1000 kilometer gefietst, de mighty Mekong bewondert, kakkerlak gegeten, semi-bekend volk tegengekomen (Bert en Goele Baert, zus van de ons alombekende Koen of Piet. hun verhaal is terug te vinden op  www.bertengoele.blogspot.com  ), de Killing Field gezien, veel gezweet, nog meer gedronken, 1 dag diarree gehad, lekkere fruit shakskes gedronken, een nachtje gepokert, een nachtje bier gedronken, de lokale kruiden geprobeert, veel sympathieke mensen tegengekomen, ….

Zoals ge ziet gaat alles hier dus op het gemakske zijn gangeske. Heerlijk om geen concrete plannen te hebben en elke dag gewoon af te wachten wat er komen gaat. En tusendoor natuurlijk ook een beetje fietsen he.

Ik ga proberen in Ho hi mihn City nog een update te doen met fotokes en de gefietste afstanden enzo. Zal over een week of tien dagen ofzo zijn. Tussendoor eerst nog een paar dagen relaxen aan de kust.

Vele groetjes ginder in het ongetwijfeld zeer aanename België. Hier is het momenteel vergelijkbaar met een warme Belgische herfstdag. De eerste dat ik het niet echt warm heb in mijn T-shirt.

Salaat en de groetjes 

En hou me ook maar een beetje op de hoogte van de gebeurtenissen in het Belgenland. Is Argenta al failliet, hoe gaat het met mijn aandelen, wie is er al vehuist, wie is er vorige week in zatte toestand in de demer gereden met de fiets, wie heeft er trouwplannen, … Kortom, alle weetjes zijn welkom.

Tot in de week

Dag lieve vrijgevige mensen

Als jullie graag hebben dat ik lang weg blijf, of dat ik al is een kamerke met een airconditioningske kan pakken, of graag hebben dat ik mezelf en mijn tijdelijke vrienden al is een pint trakteer, of jullie mij liever in eerste klas naar Nieuw Zeeland zien vliegen, of  jullie de banken niet langer vertrouwen in deze onzeker tijden dan heb ik nu goed nieuws voor jullie. Dankzij de wondere wereld van de overschrijvingen kunnen jullie mij een financiële (en tevens morele) boost geven. Op 979-1653922-77 kunnen jullie al jullie geld veilig wegzetten. Ik zal me er dan professioneel over ontfermen. Met gratis niet tevreden , geld kwijt garantie. Vertel het verder!!!!!!!!!

Dank bij vaarboot

Sua se’dei (Khmer voor hallo)

Na vier dagen fietsen ben ik aangekomen in Battambang in Cambodja. Tot zover was de weg zo vlak als Holland, de wegen zo goed als in België en de mensen zo vriendelijk als in Azie. Heb al genoten van de landschappen en me al serieus de pleuris gezweet. Maar ik heb de indruk dat mijn lichaam toch een beetje begint te wennen aan de tropische temperaturen. Iedereen zegt hier dat ik heel sterk ben dus dat zal dan wel zeker.

Opvallend hoeveel beter de mensen hier Engels spreken in vergelijking met de Thai (buiten Bangkok). De mensen zijn ook veel socialer en vriendelijker. Het is te vergelijken met Albanië binnenrijden vanuit Montenegro als je weet wat ik bedoel.

Vanuit Battambang heb ik de boot genomen richting Siem Reap door het prachtige Prek Toal bird Sanctuary. Zes uurtjes bakken op de boot om dan terecht te komen tussen de toeristen. Heb net drie dagen Ankor Wat achter de rug en zou er gerust nog een paar kunnen bijdoen. Heerlijke symbiose tussen oude culuur en groene overweldigende natuur.

Morgen back on the road richting Mekong en Pnom Penh (en ik heb er zin in). Het plan is om van daaruit eerst door te gaan naar de kust en dan de grens over te steken naar Vietnam. Ben een paar fietsters tegengekomen die zeiden dat het echt de moeite is.  Denk dat ik over een week of twee in Vietnam zal zijn.

Heb me hier in Siem Reap gisteren voor de eerste keer sinds Bangkok nog is goed laten gaan. Soms toch wel gezellig om een beetje tussen de toeristen te zitten. Lekker biertjes gedronken met Canadezen, Amerikanen, Fransmannen, Britten, Finnen, …  Vandaag wel een beetje minder fris en met vertraging van start gegaan. Tegen de avond aan nog wat Aussies tegengekomen die mee op de boot zaten. Gezellig gaan eten en enkele biertjes en een cocktailtje gedronken. Voor de eerste keer in twee weken ook niet Aziatisch (Mexikaans) gegeten. Kan toch ook wel smaken. Heb voor de verandering ook is een brood gekocht, toch wel wat anders dan rijst in de morgen.

Ga het hierbij laten want dat internetcafe gaat hier dicht. Het is dan ook al half twaalf en ga toch proberen morgen op een schappelijk uur op te staan. Hou jullie waarschijnlijk over een dag of vier nog wel op de hoogte want moet dan waarschijnlijk toch een dagje wachten op mijn Vietnamees visum in Pnom Penh.

Wees gegroet en tot in de week ’s nachts

Inderdaad vriendjes, jullie lezen het juist: nog geen meter op mijn fietske gereden. Hoog tijd om er is aan te beginnen. Bangkok heb ik ondertussen al van alle kanten bekeken. Wat transportmiddelen betreft heb ik het tot nu toe te voet, met de taxi, de tuktuk, skytrain of auto (heb me wel laten rijden natuurlijk) gedaan. De hectische drukte en vervuiling hebben hun werk gedaan, de goesting om met de fiets rustigere oorden op te zoeken is er alleen maar groter door geworden. Morgen steek ik dus van wal nadat de Lieftallige Beach me ergens buiten het centrum heeft gedropt. Eerste bestemming, na twee of drie dagen, is Poipet. Dit is de grensovergang tussen Thailand en Cambodja. Ik ben net zo benieuwd als jullie (waarschijnlijk nog wel een beetje meer ook). Heb me deze eerste dagen al goed geamuseerd. Eerst heeft Beach me twee dagen  meegenomen doorheen de stad. Enkele gezellige barrekes gedaan, goed gegeten en een beetje rondgetoerd. Dan ben ik Herr Luyten en drie andere manen van de Ramselse omstreken tegengekomen, en hebben we ons op zijn Belgisch gedragen: terraskes doen, kaartje leggen en tot de vroegte pintjes drinken. Gezelig, gezellig. Ook tot de vaststelling gekomen dat 5 Belgische beren in een tuktuk geen probleem is. Spijtig genoeg geen foto’s van deze eerste week want heb deze namiddag op uiterst professionele onvakkundige wijze al mijn foto’s gewist. Spijtig maar helaas. Een restant zullen jullie waarschijnlijk nog wel te zien krijgen: een stevige jaap boven mijn oog en de half uitgezakte blauw-gele bijkomstige restanten ervan door een kegel die iets te snel viel (de zwaartekracht lijkt hier toch net een beetje anders te zijn). Moet ik de volgende keer op internet eerst ook nog is uitzoeken hoe ik die moet up-loaden. 

Verder dus alles naar hartewens. Voor diegene die de reactie nog niet gelezen hebben: Lief Leentje heeft laat weten dat het persbericht in verband met mijn thesis is opgenomen in de nieuwsbrief van Eos (met mijne naam erbij). Toch geen slechte eerste publicatie als ge het mij vraagt. Misschien de moeite om de Eos van volgende week is te controleren. Een uitgebreid artikel zal er niet van komen want mijn bereikbaarheid (telefonisch voor interview) is hier niet zo groot. Mag van de Prof waarschijnlijk wel nog internationaal publiceren als ik terug ben (of er onderweg tijd voor maak). Dat belooft.

Goed sapjes (vriendsapjes wel te verstaan), ik ga jullie laten want ga met Beachke nog een barreke checken en morgen op tijd uit de veren. Hou julloie zo snel mogelijk op de hoogte van mijn volgende plezierige avonturen.

Veel plezier ginder en drinkt er allemaal maar minstens ene op mijn gezondheid. Ik doe voor jullie allemaal hetzelfde (serieel wel te verstaan)

Laat ook maar weten hoe het met iedereen gaat. Vooral met de Vava en de Moemoe.

Dikke knussen aan allen

Dag vriendjes

Den Tone doet het! Veilig aangekomen en wel dus. Zit nu gezellig in een Thais huis bij heel vriendelijke mensen (vrienden van vrienden). Zij hebben helaas al zoveel volk op bezoek dat er geen plaats meer is voor mij. Mijn jonglerende couchsurfing buddy is ne visa run aan het doen en zal dus pas over een paar dagen in Bangkok zijn. Blijf hier dus waarschijnlijk nog wel enkele dagen plakken.

V oor de rest alles redelijk voorspoedig verlopen. Bijna wel mijn fiets kwijtgeraakt onderweg naar het vliegveld (fietsdrager losgekomen) en eerst nog langs het verkeerde vliegveld gepasseerd, maar alles toch ruimschoots op tijd kunnen regelen. Goed geslapen op het vliegtuig dus jetleg zal waarschijnlijk ook wel meevallen.

Tot een volgende keer maar weer want ik moet hier nog het een en ander regelen. Fiets- en slapplaats gewijs dan. Van den avond waarschijnlijk al een Thais ska optreden meepikken. Nice!

Het is zover: onder licht familiale en sociale druk gaat Toon online!!! (En hij probeert dat goed te doen.)

De meesten onder jullie zijn wellicht reeds op de hoogte van mijn adembenemende, levensgevaarlijke en hoogst spannende reisplannen. Deze blog zal het medium zijn dat jullie, al lezend met bevende handen, zuchten van verlichting, verdriet en grenzenloze jaloezie, op de hoogte zal brengen van alle onwerkelijke avonturen, meeslepende belevenissen en natuurlijk een hele hoop onzin. Naast de feiten, zoals welke onbegaanpare passen ik doorkruist heb, hoeveel duizenden kilometers ik alweer afgelgd heb of welke parasieten ik eigenhandig gedood heb, zal er mogelijkerwijs hier en daar ook een mijmering of een geniale filosofische bedenking in de wereldwijde gemeenschap gegooid worden. Ook mijn artistieke gaven zullen op een internetachtige manier in jullie huizen terechtkomen. Ten gepaste tijden zullen prachtig belichte en mooi gekadreerde foto’s jullie een beeld geven van de andere kant van de aarde. Verder zijn natuurlijk ook jullie, waarschijnlijk toch ook niet te onderschatten, bijdragen natuurlijk meer dan welkom.

Veel lees en kijkplezier